Uncertainty is the state of facing the highest wall ever you can’t even dare to climb. But believe it or not that’s us, who create that wall. Don’t blame the risk parametres and their consequences, nor regret what you’ll possibly get from the unchosen ones’ legacy. Accept it, that’s us who create that uncertainty.
During the last three years we’ve been founded KeyFruit, we’ve decided to release blog posts saying that “We are extremely glad to state that; we are sold out. Until XX.YY.ZZZZ, we will not start any new projects.”. We did that not once, but twice. They were highly risky decisions regarding their possible financial outcomes. You can wonder if “we did hesitate” or “we did think about what if a big fat project could have come to us.”. The answer is obviously, yes. We did hesitate and did consider the possible outcomes of such an ambiguous decision.
However, the question to be asked should not be focused on the fears nor the uncertainty we’ve felt. Because if you are one of those who will read this post until the last word, it is likely that this is not the first nor the most famous entrepreneurial essay you’ve ever read. You read this, because you want to know what happened after we decided to release these posts. You want to know what happened next?
Next thing was, the relief. We decided, did what was necessary and then enjoyed the relief. Whatever the possible consequences are, our greatest motivation was and still continues to be that “relief”.
One day, the relief might be named after “saying less is enough”, another day by simply “saying ‘I am done, I quit’”. All of the hardest decisions I’ve made since the beginning of KeyFruit are backed by that “relief” motivation. I decided, did what was necessary and then enjoyed the relief I’ve imagined.
The reason is simple; because if they do so, the world will perish from lack of status quo which is the safest harbor ever, during hard times, challenging situations and finally, while facing uncertainty.
Since 2002 I’ve been following Seth Godin’s writings. Sometimes, I’ve said to myself “Come on, it is not easy to do this as it is written on the page. Let’s face it; I don’t have guts to quit that* and start this*. It requires all those things* that I don’t possess right now. And moreover, they* won’t let me do it. Let’s be reasonable*.” Whenever I’ve tried and managed to ignore that inner voice, I’ve discovered a piece of the description for that asterix.
Some people should not try this. Because it requires consistent self-devotion, endless patience and last but not least daring to fail.
Are you the one who will cry and shout at loud once you fall down? Or the one who will accept the anxiety of the unknown as a thread and leave its potential benefits and glory for those who inhale it? Then, don’t read Seth. If you have somehow started reading it, quit right now for your own good. Instead, watch the footage below and let your inner voice saying “Come on, this is just a movie.”
The reason why this -five chars- word is so powerful and so frightening at the same time is that, it requires to “jump”.
Yeah, to jump. Not to run, nor to fall down, none of them.
Jumping pushes to concentrate, accumulate your whole energy and last but not least, to dare. That is a lot of work to do.
And believe or not, jumping is hard as hell.
"Who is ready to jump?"
You know that once you jump, you’ll feel good. Even for a limited time, you’ll be free from your attachments and hopefully, land at the end. Here starts the anxiety. That is for sure that you will land somewhere, but where, when and how are the sharp corners of your personal Bermuda Triangle.
Herein KeyFruit, we have “started” a new journey today. It will surely be exciting because the destination is not determined yet. My personal goal is to make the journey as unforgettable as I can by leading Project & Services Unit with my endless never-surrendering obsession on value creation and by motivating Production Unit with my generous help on any kind of collaboration-needed situation.
Before entering 2012, we have decided to go through a great and useful change, thus we have included Yammer into our lives. Frankly, we are pretty happy about this decision.
Well then, what is this Yammer?
Yammer is an internal social network. Special groups can be created within the network, thus we can communicate with Yammer instead of sending tons of e-mails as we used to do before. We can archive our presentations and reports, but foremost we can label old files in order to access them easily.
Before Yammer, we have been using e-mails to communicate and organize the events within the company, like all people do. Furthermore we opened a special group on Facebook and we have been sharing our contents there.
However since Facebook doesn’t have an archive feature, we’ve recognized that we couldn’t have an access to old shared datas and that we created an unnecessary e-mail burden. For this reason we have made an important decision to use just Yammer for intra-firm communication.
News that supports our decision has encountered us: http://www.businessinsider.com/company-bans-email-2011-12. In France, Thierry Breton, CEO of a big company with 74.000 employees, forbidden the use of e-mails in intra-firm communication and made the usage of a social communication instrument within the company obligatory. Breton says, “The 10% of 200 e-mails are effective, but the 18% of them are spams. Therefore we haven’t been using e-mail communication for three years.”
As KeyFruit, we are supporting Breton and we are suggesting Yammer to all our friends.
Stop! Yammertime!
Hoşgeldin Yammer!
2012’ye girmeden önce güzel, bir o kadar da yararlı bir değişiklik yapalım dedik ve hayatımıza Yammer‘ı dahil ettik. Açıkçası, bu kararı almış olmaktan dolayı da gayet mutluyuz.
Peki nedir bu Yammer?
Yammer şirket çalışanlarına özel bir sosyal ağ. İçerisinde özel gruplar oluşturabiliyor, daha önce aramızda e-posta yollayarak kurduğumuz iletişimi artık Yammer aracılığıyla sağlayabiliyoruz. Sunumlarımızı, raporlarımızı arşivleyebiliyoruz, en önemlisi eski paylaşımlarımıza kolayca erişebilmek için etiketleme yapabiliyoruz.
Yammer’dan önce, kendi içimizdeki haberleşmeyi sağlamak veya düzenleyeceğimiz etkinlikleri organize etmek için herkes gibi biz de e-posta kullanıyorduk. Bunun yanı sıra Facebook’ta özel bir grubumuz vardı, bu grupta pek çok konu hakkında içerik paylaşıyorduk.
Fakat gelin görün ki Facebook’ta arşivleme özelliği olmadığından dolayı daha önce paylaşılan verilere ulaşamadığımızı ve gereksiz e-posta kalabalığı yarattığımızı fark ettik. Bunun sonucunda bundan böyle şirket içi iletişimde yalnızca Yammer kullanmak gibi önemli bir karar aldık.
Kararımızı destekleyen bir haber http://www.businessinsider.com/company-bans-email-2011-12 adresinde karşımıza çıktı. Fransa’da 74.000 çalışanı bulunan bir şirketin CEO’su Thierry Breton, iç iletişimde e-posta kullanımını yasaklamış ve sosyal bir iletişim aracının kullanımını zorunlu hale getirmiş. Breton, “Gün içerisinde aldığımız 200 e-posta’nın %10’u işe yarar, %18’i ise istenmeyen mail oluyor. Bu nedenle üç yıldır mail iletişimini kullanmıyoruz” diyor.
KeyFruit olarak Breton’u destekliyoruz ve yeni iletişim aracımız Yammer’ı tüm dostlarımıza öneriyoruz.
Ofis içinde birbirinden ayrılmayan, adeta etle tırnak gibi, adeta ketçapla mayonez gibi, adeta Laurel ve Hardy gibi olan iki ana takımımız var: Prodüksiyon & Proje.
Bu iki takımın mensupları birbiriyle iyi geçinen, yediği içtiği ayrı gitmeyen, birlikte eğlenen, birlikte üzülen insanlardan oluşuyor. Lakin iş hayatı işte, bazı zamanlar oluyor ki, birbirlerini sinirlendirmek için ufak muziplikler yapabiliyorlar.
Neyse efendim, geçtiğimiz günlerde prodüksiyon ekibi proje ekibinden habersiz şöyle bir video çekti ve ilk taşı attı:
Kafasına vurulan sert bir cisimle bir anlığına afallayan proje ekibinin cevabıysa gecikmedi:
İlerleyen günlerde KeyFruit’ta daha çok kazanlar kaynayacak, daha çok canlar yanacak gibi görünüyor.
Hatırlarsanız, geçtiğimiz günlerde ekibimize kattığımız sevimli bir arkadaşımız olmuştu. Kendisine blog’umuzda bu yazıyla merhaba demiştik.
Tek bir sorun vardı: Bu tatlı, kemirgen ve hareketli şeye isim bulmakta zorlanıyorduk. Minniş, ciciş, bikbik, züpzüp gibi kafiyeli ve saçma isimler bulup, hiçbirini beğenmedik.
Neredeyse bir hafta geçmiş olmasına rağmen, zavallı hamster’ımıza uygun ve herkesin seveceği bir isim bulmakta zorlanıyorduk.
Ah zavallı...
Bunun üzerine hamster’ın ismini ‘crowd sourcing’ ile bulma fikrini gündeme aldık.
İlk işimiz KeyFruit Facebook sayfasında bir anket başlatmak oldu. Ankete yeni isim önerisinde bulunmak ve mevcut isimleri oylamak serbestti.
Sonuçlar şöyle oldu:
Demokrasi iyidir
Kesin sonuçlara göre, oylama sonucunda öne çıkan 4 isim Hürrem (94 oy), Minnak (59 oy), Bıdık (40 oy) ve Feriha (34 oy) oldu.
Bu noktada hamster’ın ismini kendisinin seçmesinin iyi olacağını düşündük ve sözü kendisine verdik:
Takribi bir hafta önce ekibimize katılmak için bizimle görüşmeye gelen sevimli mi sevimli bir hanımefendiden bahsedeceğiz bugün sizlere.
Kendisi mesaiye kalmayı çok seviyor, hatta biraz fazla seviyor. Sabahları ofise hepimizden erken gelecek kadar disiplinli, gündüzleri masasında uyuyan, geceleri ise canını dişine takıp çalışan biri. İlk geldiğinde gayet çekingen tavırlar sergilemişti. “Kızcağızı iki günde depresyona soktuk, olacak iş değil!” diye üzüldük, ancak gene de ortama alışabilmesi için ona biraz zaman tanıdık. Bir haftanın sonunda artık bize alıştığını ve bizi sevdiğini düşünüyoruz. Biz de ona elimizden gelen en iyi çalışma ortamını sunmaktan ve sabah ofise girer girmez kendisine sıcak bir ‘merhaba’ demekten gayet mutluyuz.
KeyFruit sunucuları tam gaz çalışıyor
Tüm bu güzelliklerin yanında tek bir derdimiz var: Bu tatlı arkadaşımızın henüz bir ismi yok. İsimsiz oluşundan dolayı ne SSK’sını başlatabildik, ne de yemek kartını verebildik.
Bu sevimli, çalışkan, prezentabl arkadaşımızın tamamen KeyFruit üyesi olabilmesi için sizlerin desteğini bekliyoruz. Sizden gelecek isim önerileri sayesinde kendisini KeyFruit ailesine katabileceğiz.
Şimdi söz sizde: Sevimli hamster’ımızın ismi ne olsun? (Not: İsim önerilerinizi bize gönderirken kendisinin bir hanımefendi olduğunu hesaba katınız.)
Öneride bulunmak ve mevcut isimler arasından oylama yapmak için tıklayın.
Bizi harekete geçiren neydi tam olarak hatırlayamıyoruz. Fakat bir gün kendimizi “Madem ürettiğimiz her şeyi belgelendirme konusunda böylesine rahatsızız, o zaman neden kendi ‘z raporumuzu’ çıkartmayalım ki?” diye düşünürken bulduk.
Hep birlikte bu z raporunda neler olabileceğine dair düşündük ve elimizde uzun bir liste oluştuğunu gördük. Sonunda bu dökümü (okumaktan büyük zevk aldığımız) bir infografiğe çevirme fikri akıllarımızda beliriverdi.
Bu sefer farklı bir çalışma metodu benimsedik. Her daim kullandığımız Proje dosyası – Wireframe – Proje toplantısı – Basecamp dörtlüsündense, farklı bir yol denedik ve bu sefer Google Docs’ta bütün fikirleri toplayıp, her gün 15′er dakikalık toplantılarla geldiğimiz noktayı tartıştık. Her bir ikonun tasarımını ise Yammer’a yükleyerek kararlaştırdık. Sonuçta bu yeni üretim biçimiyle, kendi infografiğimizi yaratmak gibi zorlu bir işi sadece bir hafta gibi kısa bir sürede bitirmiş olduk.
Aşağıda KeyFruit’un yaklaşık 2 yıllık geçmişini içeren bir dökümünü bulacaksınız. Biz ona ‘Keyfruitistics‘ adını verdik. Umarız okurken en az bizim yaparken eğlendiğimiz kadar eğlenirsiniz.
İngilizce versiyonunu da en kısa sürede hazırlayacağız.
That’s a question we hear a lot since the beginning of KeyFruit: “Was it worth it?”
We don’t really know what “it” means generally, and to-be-honest we are not wondering “its” reference neither. The one and only untold but common belief in herein, Keyfruit, is that the destination we’ve headed is far more different from those who ask us “was it worth it?”.
Now, despite of a bunch of ever-changing barriers we’ve been facing, we do enjoy the journey. It’s unique, unexperienced, heavily exhausting but promising for us. If you can allow your “effort” to be self-rewarding and don’t tie it up to something you imagine, you can understand why it is worth it.
By the way, how could you justify the fact that the hornet can fly even though its form is 100% against any rule of aerodynamics?
So the answer is “yes”.
That hornet, we are.
And we fly, we fly like hell.
No matter what they say…
Working a lot?
Many to thanks Seth Godin. Once again, you summarized with the least count words, what we’ve been exactly trying to tell.
- – - – -
Değer mi?
KeyFruit’un kurulduğu günden bu yana bize sıklıkla sorulan soru: “Buna değer miydi?”
Oradaki “bu”nun ne anlama geldiğini bilmiyoruz, açıkçası ilgilenmiyoruz da. KeyFruit’ta bildiğimiz tek gerçek, bizim izlediğimiz yolun bize “Buna değer miydi?” diye soranların yoluna hiç ama hiç benzemediği…
Karşılaştığımız türlü engele rağmen, yolculuğun kendisi bizi eğlendirmeye yetiyor. Bu yolculuk her ne kadar benzersiz, keşfedilmemiş ve yorucu olsa da, bize umut vermeye devam ediyor. “Çabanızı” kendinizi zenginleştirecek bir etken olarak görür ve onu hayal edebileceğiniz bir şeye bağlamaya çalışmazsınız, buna neden değdiğini de görürsünüz.
Bu arada, eşekarısının yapısı aerodinamiğin tüm kurallarına aykırı olduğu halde uçabilmesini nasıl açıklarsınız?
Bizim cevabımız “evet”.
Biz o eşekarısıyız.
Ve biz uçuyoruz.
